ด้วยนักแสดงนำ ที่เป็นที่ถูกอกถูกใจเราเป็นหนักหนา ทั้ง สายป่าน สาวน้อยผมฟูใน “พลอย” และ มาริโอ้ เมาเร่อ หนุ่มน้อยหน้าใสถูกใจ ถูกจริต ที่โด่งดังมาจาก “รักแห่งสยาม” หลังจากที่ดูตัวอย่างก็พอจะคาดเดาได้ว่า เป็นเรื่องราวของรักย้อนหลัง สมัยมัธยมปลาย ประมาณ coming of age น่าจะใกล้เคียงกับ … “แฟนฉัน” … แต่น่าจะเด็ดกว่า เพราะนักแสดงนำสองคนนี้ การันตีฝีมือได้ แม้จะไม่คาดหวังไว้มากนัก เพราะหนังประมาณ “แฟนฉัน” ไม่จัดว่าเป็นหนังที่โดนใจเราเท่าไหร่นัก

แต่ใครจะคิดว่า การไม่คาดหวังก็ ทำให้ผิดหวังได้เหมือนกัน หนังเล่าเรื่องสมัยรักมัธยมปลาย ตัดสลับกับการที่ตัวคนเล่าเรื่อง (พี่เจ) คำนึงถึงความหลังครั้งเก่า ก่อนจะไปงานเลี้ยงรุ่น แล้วก็มีบทสรุปปิดท้าย เรื่องราวทั้งหมดอีกครั้ง ด้วยพี่เจกับสายป่าน หนังมีการตัดสลับฉากด้วยภาพ ที่ไม่เอื้อต่อการรำลึกถึงความหลัง แม้แต่น้อยเป็นระยะๆ ทั้งที่แต่ละฉากไม่เอื้อต่อการรำลึก แต่ก็ยังดันทุรัง ตัดสลับกันอยู่นั่นแหละ เนื้อเรื่องที่อ่อนหยวบ ไม่มีจุดเด่น หรือเน้นเนื้อเรื่องใดๆ ให้เห็นเด่นชัด ทั้งที่เหมือนจะมีองค์ประกอบหลายอย่าง ให้เป็นจุดสำคัญได้ แต่หนังก็ไม่สามารถ สื่อสารสิ่งสำคัญเหล่านั้นได้ หนังทั้งเรื่องจึงดูเรื่อยๆ ไม่มีสิ่งใดสำคัญล้ำ ตรงกันข้าม กับผิดหวังที่มีความยัดเยียด หลายสิ่งหลายอย่างเข้ามา จนดูคล้าย หนังบางเรื่อง เฮ้อ … ไม่ค่อยอยากวิจารณ์หนังไทย สักเท่าไหร่เล้ยย เพราะอันที่จริง จะพยายามให้ความสำคัญ กับคนไทยที่ทำหนังไทย เป็นพิเศษ แต่เรื่องนี้ ไม่ไหวจริงๆ นี่ถ้าไม่ได้นักแสดงนำ น้องสายป่าน มาริโอ้ กับเพื่อนๆ ตัวประกอบสมัยมัธยม ช่วยประคับประคองการแสดง ให้อยู่ในระดับที่ใช้ได้แล้วล่ะก็ มีการเดินออกอย่างแน่นอน ยิ่งตอนจบของเรื่องนี้ ทำเอารับไม่ได้จริงๆ

เสียดายนักแสดงนำสมัยเด็ก รวมไปถึงนักแสดงสมทบสมัยเด็กคนอื่นๆ ที่ต้องเติบโต มาเจอบทผู้ใหญ่วัยทำงาน ที่เล่นเอาตัวหนังดูด้อยคุณค่าไปสิ้น รวมไปถึงอาจารย์ที่รับบทโดย อนันต์ บุญนาค อันนั้นก็ ไม่รู้คิดได้ยังไง ถ้าจะสร้างพล็อตเรื่องให้เด็กทั้งสองต้องอยู่ใกล้กัน มันก็มีอีกตั้งร้อยแปดพันเก้า ไม่เห็นต้องเอา อาจารย์แบบนั้น มายัดเยียดบทแบบนี้ อยากจะบ่น บ่น บ่น ให้เยอะๆ แต่ก็นะ พอแล้วดีกว่า … ไม่รู้ว่าจะเข็ดกับหนังไทยไปอีกนานแค่ไหน

แสดงนำ

บทภาพยนตร์ - ปวันรัตน์ นาคสุริยะ
กำกับ - ฉัตรชัย นาคสุริยะ

(สำหรับนักแสดงนำ สมัยมัธยม เท่านั้น) | romantic | Right Beyond Films | ประเทศไทย | 2008 | เฟรนด์ชิพ เธอกับฉัน

เริ่มกันตั้งแต่ท่อนเสียงของโจ้ ที่กระทบโสตประสาทหู

“ยังมีอีกหลายสิ่ง ที่ฉันยังไม่เคยพูดสักที และมีอีกหลายอย่าง ที่ไม่เคยทำจนวันนี้ … รัก รักเธอทั้งหมดของหัวใจ สิ่งเหล่านั้นเก็บไว้ข้างใน เธอได้ยินไหม คนดี อยากขอ ให้ความรู้สึกที่ฉันมี ส่งไปถึงเธอที่แสนดี ว่าชีวิตนี้ฉันมีเธอเป็นความฝัน จะพบกันอีกได้ไหม”

ก็นำให้ตัวเองเดินมาสู่หน้าจอที่ฉายภาพยนตร์ตัวอย่าง “รัก | สาม | เศร้า” ไม่ต้องพูดถึงนักแสดงนำ ไม่ต้องพูดถึงผู้กำกับ ความอยากดูก็มีอยู่แทบจะเต็มร้อย แต่ด้วยวันและเวลาที่ไม่เอื้ออำนวย หนังเข้าแล้วก็ยังไม่รู้ จนเพื่อน jui ส่งข่าวสารมาถึงว่า หนังดีเลยทีเดียว ไม่ต้องรีรออะไรอีกต่อไป วันรุ่งขึ้นพุ่งตัวไปดูเต็มเหนี่ยว เพิ่งจะได้เห็น ภาพยนตร์ตัวอย่าง โปสเตอร์ และอื่นๆ เกี่ยวกับหนังเรื่องนี้ ก็เมื่อซื้อตั๋วเรียบร้อย รอเวลานั่นแหละ (นี่มัน lover concerto ฉบับภาษาไทยป่าวเนี่ย เสียงคนที่ไปด้วยแว่วเข้าหู) แต่ด้วยความที่ชอบภาพยนตร์รักอย่าง “กุมภาพันธ์” ของยุทธเลิศ เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ก็เลยค่อนข้างวางใจ จนหนังเริ่มเปิดเรื่อง (เฮ้ย นี่มันชัดๆ เลย เสียงคนที่ไปด้วยแว่วเข้ามาอีกแล้ว)

เมื่อเพื่อนรักสามคน มีความรักระหว่างเพื่อนเกิดขึ้น

พายุ | เพื่อนชายที่นิ่งๆ ดูธรรมดาไม่มีอะไรใต้ใบหน้าที่ ไร้อารมณ์ แต่ยามที่อารมณ์ระเบิด คิดหรือนึกจะทำอะไรก็ทำ ไม่เคยกังวลถึงผลลัพธ์ ไม่ต่างกับแรงลมพายุ

ฟ้า | เพื่อนหญิงที่ช่างพูดช่างคุย ร่าเริง ไม่เก็บอารมณ์ ไม่สะกดความรู้สึก อยากรู้หรือนึกสิ่งใดก็พูดในสิ่งนั้น ไม่ต่างกับท้องฟ้าที่เปิดให้เห็นได้อย่างชัดเจน

บทสนทนาระหว่างเพื่อนที่ใช้ภาษาพื้นๆ ไม่คุ้นหู แต่กลับฟังแล้วไม่สะดุดอารมณ์แม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับกัดกินลึกเข้าไป ข้างในหัวใจ แล้วก็ตรึงอยู่ในนั้น พล็อตเรื่องเรียบๆ ง่ายๆ ทุกอย่างดูธรรมดา ไม่มีอะไรใหม่ ไม่มีอะไรสด แต่ในความไม่ใหม่ ไม่สด กลับเต็มไปด้วยอารมณ์ละเอียดอ่อน ทุกอย่างลงตัวเป็นธรรมชาติ ไม่มีการบีบคั้น ไม่เร่งเร้า ทำให้อารมณ์ของหนัง ค่อยๆคืบคลานเข้าไปในหัวใจทีละน้อย จนเมื่อรู้ตัวอีกที ก็หลงรักหนังเรื่องนี้เข้าเต็มหัวใจ

“ยุทธเลิศ ลิปปภาค” เก่งกับการทำหนังง่ายๆ เข้าถึงคนดู แต่กับ “กุมภาพันธ์” หลายคนติว่า ดูยาก เนื้อเรื่องเนิบนาบ ชวนให้หลับ แต่นั่นคือมิติใหม่ของหนังไทย ที่เริ่มมีหนังไทยภาพสวยๆ ทิวทัศน์งามๆ พร้อมกับเพลงประกอบไพเราะ ให้เราได้ดู ได้ฟัง แล้วยุทธเลิศ ก็นำกระบวนการเหล่านี้ มาขัดเกลาใหม่อีกครั้ง ภายใต้คอนเซ็ปต์ ที่หลายคนอาจจะคิดเหมาไปว่า “รักสามเศร้า น้ำเน่าชัดๆ” ชื่อหนังที่บ่งบอกถึงเนื้อหาไม่ได้ทำให้ความน่าดู ของหนังลดน้อยลง เพราะสิ่งที่อยู่ในหนัง คือ อารมณ์และถ้อยคำ ของเหล่านักแสดง ที่สื่อออกมาได้ชัดเจน ตรงจุดของหนัง จนไม่น่าเชื่อว่า นี่คือ “นักแสดงที่เราไม่ได้คิดอยากจะดู แม้แต่น้อย” พวกเค้าไม่ใช่นักแสดงหน้าใหม่ ไม่ใช่นักแสดง ที่แสดงไม่เป็น แต่มันคือ การแสดงที่เป็นธรรมชาติ ของความรักที่เกิดขึ้น ระหว่างเพื่อนกับเพื่อน

ถ้าคิดว่าเข้าใจความหมายของคำว่า “รัก” ดีพอ หนังเรื่องนี้จะพิสูจน์ให้รู้ว่า เข้าใจ “รักแท้” รึยัง

แสดงนำ

บทภาพยนตร์ - ยุทธเลิศ สิปปภาค
กำกับ - ยุทธเลิศ สิปปภาค

| romantic / drama | Gmm Tai Hub | ประเทศไทย | 2008 | รัก | สาม | เศร้า
ไม่สุขไม่เป็นไร แค่อย่าทุกข์เพิ่มก็พอ

การมองแต่เพียงอย่างเดียวไม่ได้ช่วยให้เข้าใจอะไรมากขึ้น การเข้าไปคลุกคลีต่างหาก ที่จะทำให้เรารู้จักและเข้าใจมากขึ้น จนบางครั้ง คุณอาจไม่อยากเชื่อด้วยซ้ำว่า เมื่อได้เข้าไปสัมผัสแล้ว ก็ยากที่จะถอนตัวกลับคืนออกมา

หมายเลข 1. (ต้น) ชยธร เศรษฐจินดา
2. (ภัทร) พรภัทร ก่อเกียรติตระกูล
3. (แม๊ก) จิรายุทธ คันธยศ
4. (แก้ม) วิชญาณี เปียกลิ่น
5. (ดิว) อลงกรณ์ ต้นหนองคู่
6. (เม) ปวีณ์สุดา จันทร์เกษ
7. (แป้ง) ณัฐณิชา ทิพมณฑล
8. (รุจ) ศุภรุจ เตชะตานนท์

ความจริง มีน้องคนนึงชื่อน้ำ ที่เข้ารอบ เคยป่วยเป็นลูคีเมีย (แบบฉับพลัน) รักษาตัวอยู่ 5 ปี ไม่เรียน ไม่ทำไร รักษาอย่างเดียว 5 ปี หายขาด ก็มาสมัคร แล้วก็ได้เข้ารอบ 8 คนสุดท้าย แต่ทว่าการตรวจร่างกายครั้งสุดท้าย มีการเจาะไขกระดูกสันหลัง ผลออกมาว่าเป็นมะเร็ง หมอก็บอกให้เข้ารักษาตัวทันที เพราะยังมีโอกาสหาย แต่แรกน้องก็ทำท่า (ดูจากที่เอาวีทีอาร์มาให้ดู) เหมือนจะไม่ยอมรักษา จะเข้าแข่งขัน แต่สรุปสุดท้ายก็เลือกที่จะไปรักษาตัวให้หายก่อน ก็ถอนตัวไป แล้วคนที่ชื่อ แม๊ก ก็เป็นผู้ที่ได้คัดเลือกเข้ามาแทน

จำได้ว่า วันที่คัดเลือกตัวภาคกลาง ชอบน้องผู้หญิง อยู่คนนึง เรียนร้องเพลงคลาสสิค แต่มาสมัครการประกวดครั้งนี้ ร้องเพลงป๊อป แต่ก็ได้โชว์พลังเสียง ให้ได้เห็น ประทับใจจ๊อดเหลือหลาย จำได้ว่าน้องเข้ารอบด้วย แต่ทำไมไม่เห็นในรอบ 8 คน จะว่าเป็นน้องแก้มก็ไม่น่าใช่ เพราะน้องแก้มเป็นตัวแทนภาคใต้ หรือเราจำผิด ก็ไม่น่านะ

พอเข้ารอบ 8 คน เท่าที่ดู (เสาร์-อาทิตย์ ที่ผ่านมา) วันเสาร์แอบเชียร์ 1. ต้น กับ 8. รุจ แต่พอมาถึงวันอาทิตย์ ใจก็แปรเปลี่ยนไป เห็นมีโดดเด่นเข้าตาอยู่สองคน คือ 3. แม๊ก กับ 4. แก้ม น่าจะเป็นเพราะสองคนนี้ เคยมีประสบการณ์ผ่านเวทีมาก่อน แม๊กเห็นหน้าได้ ตอนนี้โฆษณาข้าวเกรียบกุ้ง ฮา.. โชว์ท่าเต้น ให้เห็นอยู่ ส่วนน้องแก้มนี่ เคยผ่านเวทีประกวดมามากมาย (ไปถ่ายที่บ้าน ถ้วยเพียบ) แต่ก็มีหลายคนที่ไม่เคย ลองเต้นมาก่อน ดูแล้วก็น่าเห็นใจ เพราะมันแบ่งชัดเหลือเกิน ระหว่างคนเต้นไม่เป็น กับคนเต้นเก่ง ที่ดูว่าเต้นไม่เป็นเลย ก็ 2. ภัทร 5. ดิว 8. รุจ ผู้ชายสามคน ภัทรนี่ดูหนักสุด โดนดุไปซะ จ๋อยสนิทไปเหมือนกัน แต่ก็ฟื้นตัวขึ้นมาได้ดี ทุกคนก็น่าจะ พยายามกันให้เต็มที่ เพราะมาถึงจุดนี้แล้ว ปีที่แล้วถ่าย ตอนพาแต่ละคนไปแปลงโฉม ดูแล้วรายการไม่ค่อยลงทุน เรื่องเสื้อผ้า หน้าผม ปีนี้รู้สึกดูดีขึ้นมาหน่อย เดี๋ยวก็ต้องรอดู การแต่งตัวในคอนเสิร์ตกันอีกที

เสาร์ที่จะถึงนี้ก็จะเป็นคอนเสิร์ตแรก ของทั้ง 8 คน หลังจากผ่านการ ชุบตัว เปลี่ยนทรงผม น้องแก้มเบอร์ 8 ดูน่ารักสุด เหอะ เหอะ นายต้นกับนายรุจ ที่ชอบตอนแรก พอเปลี่ยนทรงผม ไม่ชอบและ ทั้งคู่เลย หันมาเชียร์แม๊ก แต่คนนี้ไม่น่ามีปัญหา เพราะสู้กับใครๆ ได้ไม่ยาก ก็เลยขอเชียร์ดิวกับน้องแก้ม และกันนิปีนี้

เจ้าสุนัขจิ้งจอกตัวแรก ได้มาเมื่อเดือนธันวา ช่วงใกล้คริสต์มาสต์ ด้วยความพลาดพลั้ง ไปจ้องตาบวกกับนั่งเล่นกับมันเข้า ด้วยความเจ้าชู้ สุดท้ายก็หลงเสน่ห์ซะ เลยต้องอุ้มกลับมาด้วย จะตั้งชื่อ ซานต้าก็ดูพิลึกไปหน่อย ก็เลยมาลงท้ายที่ “ถุงทอง” ใกล้เคียง “ถุงเท้าคืนคริสต์มาสต์อีฟ” นั่นเอง (แม้จะมีหลายต่อหลายคน ยัดเยียดชื่อ “ถุงยาง” ให้ก็ตามที) ตอนได้มาแรกๆ ก็ดูเป็นลูกม๋าตัวน้อย เชื้อสายปอมเมอเรเนียนดีอยู่ วันเวลาผ่านไป ล่วงเข้าอายุสี่เดือน ขนเริ่มหลอมแหลม มองกี่ครั้งกี่ครั้ง ก็ดูเป็นสุนัขจิ้งจอก อยู่ดี

ส่วนอีกตัว ได้มาเดือนกุมภา ช่วงใกล้วาเลนไทน์ ตัวนี้ได้มาด้วยความตั้งใจ เต็มใจไปอุ้มมาเองเลย เป็นเด็กหญิง แต่แรกตั้งใจไว้ว่า จะให้ชื่อ “ซูโม่” แต่พอได้มาเป็นผู้หญิง ก็เลยต้องนึกชื่อใหม่ ตัวนี้นึกไม่นานนัก ก็มาลงที่ “บ๊ะจ่าง” อาจจะเป็นเพราะความหิว และชอบหม่ำบ๊ะจ่างเป็นทุนเดิม ได้มาแต่แรก ก็สมบูรณ์ดี แต่อยู่ๆไป เริ่มสมบูรณ์หนักขึ้น ตอนนี้ตัวกลม กลิ้งได้คล้ายบ๊ะจ่าง เข้าไปทุกที จับนอนหงายแล้วลุกไม่ได้เพราะ ด้วยความที่พุงใหญ่และขาสั้น จึงได้แต่นอนขาเด้งไปเด้งมา ขำมั่กๆๆ แต่เจ้า “บ๊ะจ่าง” นี่ ดื้อ ซน เอาแต่ใจตัวเอง เอาอะไรก็จะเอาให้ได้ ชอบเข้าไปแกล้ง “ถุงทอง” แต่ถ้าเวลา “ถุงทอง” มาเล่นด้วยแล้วตัวอารมณ์ไม่ดี ก็ไปขู่ฟ่อๆใส่เค้า นิสัยแย่กว่า “ถุงทอง” นักหนา เพราะ “ถุึงทอง” เรียบร้อย ไม่ค่อยดื้อ และไม่ค่อยซน พูดรู้ฟังมากกว่านัก (เทียบสมัยเอามาใหม่ๆ เหมือนกัน แต่นิสัยต่างกันลิบ) คนให้บอกว่า “บ๊ะจ่าง” นิสัยเหมือนเรา ไม่จริ๊ง ไม่จริง

ตอนนี้ก็เลยเหมือนเลี้ยง สุนัขจิ้งจอกตัวผู้กับสิงโตตัวเมียที่มีแผงคอ แต่ก็เพลิน แล้วก็สนุกใจดี แม้จะเป็นภาระบ้าง เวลาต้องไม่อยู่บ้าน นึกไม่ออกบอกไม่ถูก ว่าจะเอาไปไว้ไหนดี แต่ก็มีความสุข (แต่เจ้าสองตัวนี้ดูจะมีความสุขกว่า )