การเดินทาง

การเดินทางไม่มีที่สิ้นสุด แม้ว่าการเดินทางนั้นจะมีเครื่องมือช่วยชี้นำทาง อย่าง”เข็มทิศ”หรือไม่ก็ตามที หากเป็นเส้นทางตรงก็คง สะดวกง่ายดายที่จะเดินตรงต่อไปเรื่อยๆ แต่ถ้าเมื่อใดที่พบเจอทางแยก แล้วตัดสินใจ ที่จะเดินไปทางใดทางหนึ่งนั้น หากโชคดี เลือกเส้นทางที่ถูกต้อง หนทางโรยด้วยกลีบกุหลาบ ก็คงสุขสมอารมณ์หมาย เดินไปได้เรื่อยๆ แต่ถ้าทางที่เลือกเดิน กลับตรงกันข้าม เต็มไปด้วยขวากหนาม ก็คงต้องเลือดตกยางออกกันบ้าง ถ้ายังฝืนเดินต่อไป หากดีหน่อย หนทางไม่ทุลักทุเล พอเดินไปได้ แม้จะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่ก็ไม่มีขวากหนามขวางกั้น ก็คงเดินกันไปได้บ้าง แต่ถ้ายิ่งออกเดิน ไปเรื่อยๆ ทางที่ว่า กลับมีตะปูซุกซ่อนอยู่ตามทาง เดินไปไม่ระวัง ก็เหยียบเอากับตะปูเหล่านั้น ไอ้ครั้นจะตั้งหน้าตั้งตา เล็งหาแต่ตะปู ก็คงไม่มีความสุข ในการเดินทางนั้น

… คนบางคนเดินแค่เพื่อให้ถึงจุดหมาย ไม่สนใจว่าทางที่เดินจะเป็นเช่นไร หากเป็นเช่นนั้น ไม่ว่าทางจะโรยด้วยกลีบกุหลาบ หรือมีขวากหนามบ้าง ก็คงยังเดินต่อไป … แต่สำหรับบางคน ไม่ได้เร่งรีบที่จะไปยังจุดหมาย พอใจที่จะเดินเพื่อชื่นชมไปตามเส้นทาง แวะชมไม้ดอกไม้เลื้อย หรือนอนพักระหว่างทาง หากต้องพบกับขวากหนาม หรือตะปู ก็คงไม่ใช่เรื่องสุขใจนัก ที่จะเดินต่อไป บ้างอาจจะเสียดายเวลาที่เดินมาแล้ว ก็ต้องสู้ทนเดินต่อไป หวังให้ถึงจุดหมาย บอบช้ำเล็กน้อย ไม่เป็นไร อดทนได้ … แต่ถ้าเป็นประเภท “กลับตัวก็ไม่ได้ จะเดินต่อไปก็คงไม่ถึง” ก็อาจจะหยุดมันซะตรงนั้น พักสักนิดแล้วเดินต่อไป เพื่อหาทางแยก เลี่ยงเส้นทางเดิม ไปอีกเส้นทางหนึ่ง แม้จะไม่รู้ว่า ทางที่แยกไปนั้น จะเป็นเช่นไรก็ตาม ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่า “คงดีกว่าเก่า” … แต่ก็จะมีอีกประเภทหนึ่ง ที่ยอมเสียเวลา เดินย้อนกลับไปทางเก่า เพื่อเลือกเส้นทางอีกเส้น แม้ต้องใช้เวลามาก แต่ถ้าเชื่อว่า อีกเส้นทางนั้น มั่นคงและดีกว่า เวลาที่ใช้เดินทางจะเนิ่นนาน แค่ไหน ก็คงไม่ใช่อุปสรรค

ทั้งหมดนั้นไม่มีอะไรบอกตัวบอกใจเราได้ว่า ทางไหนที่ดีที่เหมาะ ประสบการณ์ เวลาที่ล่วงผ่าน จะทำให้ตัวเราเรียนรู้มากขึ้น และเลือกเส้นทางได้ถูกต้อง แม่นยำขึ้น แม้มันจะไม่ได้ ลงท้ายด้วยกลีบกุหลาบ แต่ก็คงไม่มีใคร ที่เลือกเดินทางผิดซ้ำๆ โดยไม่แก้ไข ไม่ว่าจะเป็นการแก้ที่ตัวเราเอง แก้ที่การเรียนรู้ ขอเพียงมั่นใจและแน่วแน่ ในทางที่เลือก และเดินด้วยสติ เดินต่อไป ให้ถึงจุดหมาย อย่ากลัวที่จะผิดผลาด เพราะความผิดผลาดคือ บทเรียนที่ดีที่สุด ชีวิตเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ

แล้วหากเส้นทางนั้น ไม่ได้มีเราเพียงคนเดียว มีคนเดินไปด้วยกัน ก็ช่วยกันจูงมือ พยุงดูแลกันและกัน พากันเดิน แต่หากเดินไปด้วยกัน มีแต่ฉุดรั้ง ล้มลุกคลุกคลาน เข้าทำนองที่ว่า เดินคนเดียวก็แย่อยู่แล้ว มีคนมาเดินอีกคน กลับเป็นภาระ ก็อย่ากลัวที่จะเริ่มต้นใหม่

คนแต่ละคนไม่เหมือนกัน ชีวิตเกิดมาแตกต่างกัน นับล้านคน หากเปลี่ยนเส้นทางใหม่ ไม่สามารถร่วมทางเดินไปด้วยกันได้ อาจจะทำให้ตัวเรา หรือใครอีกหลายคนเจ็บช้ำ มีบาดแผลตามกาย หรือแผลในใจ ก็ไม่มีอะไรต้องกลัว หรือกังวล เพราะนี่แหละคือชีวิต ชีวิตมีทางออกของมันเสมอ ชีวิตเริ่มต้นใหม่ได้ทุกวัน

ดั่งที่หลายคนมักเปรียบว่า “ชีวิตก็คือการเดินทาง” การเดินทางจะสิ้นสุดลง ก็เมื่อลมหายใจสุดท้าย หมดลงนั่่นแหละ ตราบเท่าที่ยังมีลมหายใจ ก็ยังต้องเดินทางกันต่อไป แม้จะมีหรือไม่มี “เข็มทิศ” หรือ “คนเคียงข้าง” ก็ตาม