PLOY

“พลอย” ผลงานภาพยนตร์ลำดับที่ 6 ของ เป็นเอก รัตนเรือง
“คำพิพากษาของมหาสมุทร” (2549)
“เรื่องรัก น้อยนิด มหาศาล” (2546)
“มนต์รักทรานซิสเตอร์” (2544)
“เรื่องตลก 69″ (2542)
และ “ฝันบ้าคาราโอเกะ” (2540)
ไล่เรียงตามลำดับมีเพียง “ฝันบ้าคาราโอเกะ” เรื่องเดียวที่ยังไม่ได้ดู

“พลอย” เป็นหนังของเป็นเอก ที่เราชอบมากที่สุด

เรื่องราวความรักของคนสองคน ที่ผ่านช่วงเวลายาวนานด้วยกันมาถึง 7 ปี “แดงและวิทย์” กำลังจะถึงทางแยก “รักหรือเลิก?” เป็นประเด็นที่มีสาวน้อยชื่อ “พลอย” เข้ามาเปรียบดั่งแรงขับ ให้เรื่องราวของทั้งสอง เดินไปถึงจุดเปลี่ยน

คนทั้งคู่ เดินทางจากอเมริกาเพื่อมางานศพญาติผู้ใหญ่ที่กรุงเทพฯ เข้าพักที่โรงแรมหรูใจกลางเมือง ระหว่างการเดินทาง แดงจับมือ ซบไหล่และเคียงข้างวิทย์ตลอดเวลา ดูไม่ต่างจากคู่รักทั่วๆไป แต่เมื่อมาถึงห้องพัก ทุกอย่างกระจ่างชัดขึ้น คนทั้งคู่ไม่เคยแสดงความรักต่อกัน ไม่มีการแสดงออกให้รู้ว่ายังรัก ไม่ได้บอกรักกันเหมือนก่อน ไม่มีการออกเที่ยวด้วยกัน และไม่มีเซกซ์ ไม่มีสิ่งใดที่ทำให้แดงเชื่อมั่นว่า วิทย์รักแดงเหมือนที่เคย นั่นคือสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจแดง นานแค่ไหนไม่รู้ แต่ความรู้สึกเหล่านี้ พรั่งพรูออกมาเป็นคำพูด เมื่อครั้งที่แดง เห็นเบอร์โทรศัพท์ของผู้หญิงชื่อน้อย วิทย์มีคนอื่น แล้วที่แย่ไปกว่านั้น วิทย์กลับมาที่ห้องหลังจากหายไปหลายชั่วโมง พร้อมกับเด็กผู้หญิงรุ่นลูก ที่พาขึ้นมานอนพักบนห้อง โดยไม่เห็นความจำเป็น ที่ต้องขอความเห็นจากแดง ระหว่างน้อยที่แดงไม่รู้ว่าเป็นใครกับพลอย เด็กสาวที่วิทย์ พามานอน ร่วมห้องเดียวกัน ความอดทนของแดงสิ้นสุดลง เธอแต่งตัวลงไปนั่งดื่มข้างล่าง จบลงด้วยการออกไปกับชายแปลกหน้า เมื่อถึงบ้านชายคนนั้น แดงโทร์กลับโรงแรมหาวิทย์ ได้รับคำตอบว่า วิทย์ออกไปกับเด็กผู้หญิง แดงเจ็บช้ำจากเสียงตามสาย สิ่งเดียวที่เธอตัดสินใจทำ ก็คือ นั่งดื่มกับชายแปลกหน้าต่อไป

พลอยถามถึงเรื่องความรักของวิทย์ เขาอยู่กับแดงมา 8 ปีแล้ว มันหมดอายุไปแล้ว “ความรักมันมีวันหมดอายุด้วยเหรอ” วิทย์คิดว่า การโต้เถียง ขัดแย้งเรื่องต่างๆ นั่นแหละคือ การบอกให้รู้ว่ายังมีกันและกัน หาใช่ การแสดงออกถึงความรัก กอดจูบ มีเซกซ์ อย่างที่พลอยคิด เพราะสิ่งที่พลอยคิด จินตนาการ ดำเนินอยู่ในความฝัน (หรือความจริง) ที่ห้องพักข้างๆ ห้องที่เธอพัก คือการที่ชายหญิงสองคน แสดงความรักต่อกัน โดยไม่มีคำพูดเพียงสักคำเดียว แต่ท่าทางและกิริยาที่โต้ตอบกันนั้น บอกได้ดี ถึงความรู้สึกที่คนทั้งคู่มีต่อกัน

พลอยตื่นแล้วจากไปในขณะที่วิทย์หลับอยู่ ครั้นวิทย์ตื่นก็ตะโกนเรียกแดง เดินหาและโทร์เข้าโทรศัพท์มือถือของแดง ฝากข้อความ “อย่าทิ้งผมนะ” แดงและวิทย์เจอกันอีกครั้งในงานศพ ภายในรถระหว่างเดินทางกลับ วิทย์กุมมือแดงพร้อมกับพูดว่า “วิทย์รักแดงนะ” แดงยิ้มแล้วก็ซบลงที่ไหล่ของวิทย์เหมือนเคย

แสดงนำ

ลลิตา ปัญโญภาส - แดง
อภิญญา สกุลเจริญสุข - พลอย
พรวุฒิ สารสิน - วิทย์
อนันดา เอเวอร์ริ่งแฮม - นัท
พรทิพย์ ปานะนัย - ตุ้ม

กำกับภาพ - ชาญกิจ ชำนิวิกัยพงศ์
บทภาพยนตร์ - เป็นเอก รัตนเรือง
กำกับ - เป็นเอก รัตนเรือง

| romantic / drama | ไฟว์สตาร์ | ประเทศไทย | 2007 | พลอย

เพลงประกอบภาพยนตร์ “พลอย”

อย่าให้ใครเค้าเป็นเจ้าชีวิตเธอนะคนดี เพราะเราเกิดมาในโลกแห่งเสรี อย่าให้ใครเค้าเป็นเจ้าชีวิตเธอนะคนดี
มองดาวบนฟ้าเราก็เป็นได้แค่ฝัน ทุกวันไม่มีที่สิ้นสุด แต่ใจเอ๋ยใจของมนุษย์ สุดจะลึกที่จะพรรณนา

จึงอยากกู่ร้องเป็นท่วงทำนองของชีวิต ถึงอดีตบางครั้งยังปวดร้าว แม้นบทเพลงที่เคยร้องรำทุกค่ำเช้า นี่ชีวิตเราหรือใครเค้าเป็นเจ้าของ
มาเถอะคนดีแด่คนช่างฝัน อย่าให้มันต้องกลายเป็นฝันร้าย มองฟ้าคืนนี้ยังมีดวงดาวดูพราวพราย แค่อยากรู้ใครคือเจ้าของเธอ

อย่าให้ใครเค้าเป็นเจ้าชีวิตเธอนะคนดี เพราะเราเกิดมาในโลกแห่งเสรี อย่าให้ใครเค้าเป็นเจ้าชีวิตเธอนะคนดี

อนึ่ง - ผู้ใดมีเพลงนี้ส่งให้ด่วน ขอบพระคุณล่วงหน้า