นินทานาย

อึม … เริ่มงานใหม่มาร่วมเดือน ไม่เคยเจออเมริกันชนเช่นนี้มาก่อน อยากจะร้องไห้

เคยคิดว่าเจ้านายเก่าเป็นคนที่ไม่มีระเบียบ แต่นายคนนี้ชนะขาดลอย เพราะนอกจากจะไม่มีระเบียบแล้ว ยังชอบที่จะทำอะไร ตามแต่ใจเป็นยิ่งนัก (เอาใจตัวเอง) ไม่รู้ว่าเป็นเพราะยังหนุ่ม ไม่เคยทำงานมาก่อนรึเปล่า หรือเพราะอะไรก็ช่างเถอะ แต่ทำไมถึงได้เป็นคน ไม่มีระบบระเบียบ นึกอยากทำอะไรก็ทำ พูดจาก็หาได้ฟังไม่ เรียกอีกอย่างว่า ดื้อเงียบ เวียนศรีษะ และปวดหัวใจเป็นยิ่งนัก

ขอระบาย (นินทา) พฤติกรรมที่เกิดเป็นประจำสักหน่อยเุถอะ สุดจะทานทนจริงจริ๊ง สมมุตินะ สมมุติ … สมมุติว่า วันพรุ่งมีนัดหมายซ้อน นั่นคือทางผู้ใหญ่นัดให้เจ้านายเข้าไปคุย ซึ่งก็เป็นการเข้าไปคุย ถึงรายละเอียดงานที่จะต้องรับผิดชอบ (หลังจากการยื่นเรื่องผ่าน ตม. เรียบร้อย) ซึ่งส่วนใหญ่จะมีมากกว่าหนึ่งแห่ง ที่มักจะนัดวันเดียว และเวลาใกล้เคียงกัน (นั่นคือวันจันทร์ และพุธ) เมื่อดูจากระยะเวลา ในการเดินทาง และตารางเวลาแล้ว หนึ่งวันไม่สามารถไปได้มากกว่าหนึ่งแห่ง จึงต้องเลือกเพียงหนึ่ง เราก็รายงานให้เจ้านายทราบ เพื่อที่จะได้ยืนยันการนัดหมาย และเตรียมตัว คำถามแรกที่ถามกลับมาทุกครั้ง (ขอย้ำว่าทุกครั้ง) “ควรไปที่ไหนดี?” แล้วตรูจะรู้ไหมเนี่ย!!!! ต้องมีการร่ายยาวว่า ที่แรกสำคัญระดับไหน แห่งที่สองระดับไหน รอฟังคำตอบ ก็จะได้คำตอบกลับมาว่า “แล้ว … ควรไปที่ไหนดี?” อึม… พระเจ้าช่วยกล้วยหักมุก ถ้าร่ายจนไม่รู้จะร่ายอะไรอีก ก็จะอธิบายเส้นทางการเดินรถ เอกสารที่ต้องนำติดไป (เราจะรู้ว่าเอกสารตัวไหนพร้อม หรือไม่พร้อม) แล้วก็แนะนำว่า ควรไปที่ใด … สมมุตินะ สมมุติว่า ไปหานายหนึ่ง นายท่านก็จะตอบกลับมาว่า “ไปหานายสองดีกว่า” อึม… พระเจ้าช่วยกล้วยหักมุกสองเม็ดซ้อน เอกสารที่ไม่พร้อมก็ต้องเร่งทำ

สถานที่หากยังไม่รู้แจ้ง ก็ต้องสืบเซาะ แล้ววันรุ่งก็มาถึง เวลาส่วนใหญ่ที่นัดหมาย จะประมาณสี่โมงเย็น ซึ่งอีกหนึ่งหรือสองชั่วโมง รถบนถนนก็จะออกมาอยู่พร้อมกัน เหมือนนัดหมายกันไว้ ดังนั้นต้องเตรียมเวลาเผื่อไว้ ครั้นถึงเวลาเดินทาง ซึ่งจะเป็นช่วงเวลา ประมาณบ่ายสองถึงสามโมง นายท่านก็จะมาขับรถ โดยมีเราเป็นสารถี กางแผนที่บอกเส้นทาง (เผื่อเวลาเยอะมาก คิดว่าต้องมีหลง หรือไม่ก็อ้อมแน่นอน) เดินทางออกจากถนนสาทร วกขึ้นทางด่วนสาทรบางครั้งก็คลองเตย แล้วเมื่อเวลาผ่านไปหากยังไม่ถึงไหน แล้วยังติดอยู่บนทางด่วน โดยที่มีรถจำนวนหนาแน่นขึ้นมาอยู่ร่วมด้วย

นายท่านก็จะหยุดขับ ขอย้ำว่า หยุดขับ เพราะเดินลงจากประตูหน้า ไปเปิดท้ายรถ(ทำท่า)หาของ บางครั้งก็แค่เดินลงไป เปิดประตูหลัง(ทำท่า)หาของเนี่ยแหละ (เพราะไม่เคยเห็นจะได้อะไรติดมือมาสักครั้ง) บ้างก็เดินเล่น เดินไปเลนส์ตรงข้ามสุด จากเลนส์ที่รถจอดติดอยู่ แล้วก็เดินขึ้นไปข้างหน้า ทั้งที่แดดร้อนเปรี้ยง โดยไม่สนใจว่ารถข้างหน้าจะวิ่งแล้วหรือยัง กระทั่ง ทำกิจกรรมแก้เบื่อจนเป็นที่พอใจ ก็จะเดินกลับมาที่รถและขับต่อ ซึ่งรถคันข้างหลัง หากเห็นตั้งแต่เดินออกจากรถ พอรถเริ่มขยับ บ้างก็เบี่ยงออกไป บ้างก็บีบแตร แล้วแต่เท่าที่เขาจะทำได้ (ชั้นเงี้ยอยากจะย้ายไปนั่งที่คนขับ แล้วพุ่งรถออกไปด้วยความเร็วสูง ทิ้งให้อยู่บนนั้นซะจริ๊ง (ได้แต่อดทนหนอ ไม่ชอบหนอ)) ถ้าขับต่อไปแล้วรถยังติดมาก ก็จะจบลงด้วยประโยคที่ว่า “ไม่ไปและ ไปอีกที่ได้ไหม?” โอว… พระเจ้าช่วยกล้วยหักมุกเม็ดที่สาม!!! เวลาผ่านไปชั่วโมงเศษ เดินทางไปถึงครึ่งทาง เบื่อ เปลี่ยนใจไม่ไปแล้ว จะไปอีกที่ซึ่งยกเลิกนัดหมายไปแล้ว และอยู่กันคนละเส้นทาง สรุปด้วย การลงทางด่วนยูเทริ์นกลับสาทร นั่งทำงานในออฟฟิศต่อ …..

เป็นเช่นนี้มาแล้วไม่ต่ำกว่าห้าครั้งในการนัดหมายทั้งหมดเจ็ดครั้ง นี่ยังมีเรื่องส่วนตัว และพฤติกรรมอื่นๆอีกมากที่ทำให้ ปวดหัวใจเป็นที่สุด เฮ้อ!!! … จะรอดไม๊เนี่ยชั้น