Mos Burger

วันนี้ไปซื้อของที่ชิดลม ซื้อเสร็จเกิดอยากหม่ำ “MOS BURGER” ก็เลยต้องเดินหิ้วของกัน พะรุงพะรัง [เขียนถูกต้อง ตามพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒ (อันมีความหมายว่า ปะปนกันจนรุงรัง เช่น หอบข้าวของพะรุงพะรัง, นุงนัง)] จากชิดลมไปเซนทรัลเวิร์ด อันที่จริงก็เป็นระยะทางไม่ไกล แต่ถ้าต้องเดินริมถนนข้างล่าง อันจะต้องฟันฝ่า บล็อกตัวหนอน ที่วางเรียงตัวกันบน ความสม่ำเสมอที่เป็นศูนย์ สลับกับบล็อกลวดลายตะปุ่มตะป่ำ ที่สามารถนำพา คนพิการทางสายตา เดินชนตู้โทรศัพท์ หรือตกทางเท้า ได้อย่างไม่ยากเย็น และยังมีผู้คนที่จับจองทางเดินเท้า เพื่อทำพื้นที่ค้าขาย จนทำให้บนทางเท้า เหลือพื้นที่ให้ได้เดินกันจริงๆ ได้เพียงแถวเรียงหนึ่ง (หรือเน้นให้ประชาชน เป็นระเบียบทางอ้อม) แต่กรุงเทพฯ เข้าข้างคนมีเงินเสมอ มีทางเดินลอยฟ้า ให้แวะได้ทุกห้างตลอดสาย ตั้งแต่ชิดลมไปจนถึงมาบุญครอง ยอดเยี่ยมจริงๆเชียว เรามันจัดอยู่ในประเภทคนมีเงินซะด้วย ก็เลยได้มีบุญวาสนา เดินข้างบนกับเค้า

จากทางเดินลอยฟ้า ก็มุ่งสู่บันไดเลื่อน เดินไปเล็กน้อย ก็เจอ “MOS BURGER” อ่า … มาถึงก็อร่อยแล้ว กลับได้ ไม่ช่าย!!! วางของแล้วก็ไปเข้าคิว คนเยอะพอสมควร แต่ไม่เป็นไร ความอยากกับความอดทน มีไม่แพ้กัน สั่งเสร็จก็มานั่งพัก สักครู่พนักงานก็มาเสิร์ฟ เครื่องดื่ม เป็นโคล่าพร้อมกับกาแฟเย็น ที่มาในแก้วใสทรงเดียวกับ แก้วโคล่า มองไกลๆนี่แยกไม่ออกว่า แก้วไหนโคล่าหรือกาแฟ สีใกล้เคียงกันต่างแค่มีฟองกับไม่มีฟอง แล้วก็มีคัพเล็กๆ ที่ใส่ไซรัป กับครีมเทียม คู่กันมา เสริฟให้พร้อมกาแฟ ไม่พอขอเพิ่มได้ ไอเดียเก๋ไก๋ดีจริง เป็นคัพพลาสติกเล็กๆ น่ารัก (นึกภาพไม่ออก ไปสั่งรับประทานเอาละกัน)

ชื่นชม รื่นรมย์กับเครื่องดื่มสักครู่ พนักงานก็นำตะกร้ามาเสิร์ฟ พร้อมด้วย มอส ชีสเบอร์เกอร์กับเฟรนช์พรายส์ และ สไปซี่ มอส ชีสเบอร์เกอร์กับกุ้งผีเสื้อ เป็นอันว่าได้ครบตามที่สั่ง คนไปด้วยเนี่ย ไม่เคยลิ้มรสมาก่อน บ่นเล็กน้อยว่าอันเล็กจัง แต่ความน่ารับประทาน ก็เอาชนะปริมาณได้อย่างไม่ยากเย็น ขนมปังเนื้อนุ่มหอมอ่อนๆ สีสวย วางอยู่บนชิ้นมะเขือเทศยักษ์ ตามด้วยน้ำซอสสูตรพิเศษของ มอสเบอร์เกอร์ที่รสชาติเข้มข้น อร่อยล้ำไม่มีกลิ่นหอมหัวใหญ่ ให้ระคายเคืองใจ ก่อนจะถึงแผ่นชีสและ ก้อนเนื้อเบอร์เกอร์ที่รสชาติอร่อย ไม่แข็งหรือเละเกินไป ก่อนจะเป็นขนมปังปิดท้าย ถ้าเป็นสไปซี่ก็จะมีพริกหวาน หั่นวางเรียงตัวใต้ซอส เพื่อเพิ่มความเผ็ดร้อน อ่า … อร่อยจริงๆ!!!! เพราะมันอร่อยจริงๆ หม่ำได้หมดชิ้นสบายๆ ไม่ถึงกับจุก รายละเอียดของส่วนประกอบ ที่บอกไปนั้นไม่สามารถครบถ้วนได้อย่างแน่นอน เพราะอร่อยล้ำปานนั้น แล้วอันที่จริงมีอะไรบ้างก็ดูกันเอาเอง

“MOS BURGER” เป็นแฮมเบอร์เกอร์สัญชาติญี่ปุ่น เปิดสาขาแรกปี ค.ศ. 1972 เน้นความอร่อย จากความสดของอาหาร (ซึ่งเป็นธรรมดา ของการปรุงอาหารที่ญี่ปุ่น) แล้วก็ให้ความสำคัญกับส่วนผสม ว่ามีคุณค่าและเป็นประโยชน์ (ต่างจากอาหารแดกด่วนยังไงกัน) ตามจุดมุ่งหมาย “อาหารของเราคือความสุขของคุณ” ไพเราะหน่อยก็ “Making people happy through food - การสร้างความสุขให้ผู้คนผ่านการบริโภค” ภายใต้ คอนเซ็ปต์ “ได้คำสั่งซื้อแล้วจึงลงมือทำ” แต่เหตุไฉน ครานี้เราสั่ง เฟรนช์พรายส์กับกุ้งผีเสื้อ ไม่ร้อน ไม่กรอบแล้วก็เลยกลายเป็นไม่อร่อย ไม่เหมือนที่เคยหม่ำ แต่ไม่เป็นไร เพราะจุดประสงค์ของเรามุ่งเน้น อยู่ที่ “มอส เบอร์เกอร์” ตอนนี้มีสาขาที่ประเทศไทย เป็นสาขาล่าสุด ก่อนฮ่องกง สิงค์โปร์และไต้หวัน (ได้ค่าโฆษณาด้วยนะเนี่ย อุอุ!!)

เมื่ออิ่มก็ต้องเดินกลับ ตามเส้นทางเดิม เพราะต้องไปซื้อของเพิ่ม (ได้รับโทรศัพท์ตอนนั่งในมอส) ก็เดินแบกพะรุงพะรังกันอีกรอบ แต่ครั้งนี้ให้คนนึงเดินถือถุง แบบดับเบิ้ลพะรุงพะรังเข้าเซ็นทรัล ส่วนอีกคนก็เดินไป awshop แล้วก็มาเจอกันตรงบริเวณทางออกหน้าห้าง เพื่อเรียกแท็กซี่

ณ ที่ตรงนั้น มีคุณลุงเป็นคนให้บริการ เรียกแท็กซี่ แกจะจัดคิวใครมาก่อนมาหลัง ห้ามแซงคิว ใครจะไปไหนต้องบอกแก เพราะแกจะเป็นคนเดิน ไปบอกเส้นทางแก่คนขับ ถ้าเส้นทางแรก คนขับไม่ไป คุณลุงก็จะบอกเส้นทางที่สอง และที่สาม ที่สี่ไล่ไปเรื่่อย เมื่อคนขับและผู้โดยสารมีความต้องการตรงกัน ก็จะได้เริ่มต้นออกเดินทาง แต่เนื่องด้วยเป็นช่วงเวลาเปลี่ยนกะ รถแท็กซี่จำนวนมากไม่ไป ไม่ไปและไม่ไป คนรอก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ได้ยินเสียง คิวสุดท้ายพูดว่า นราธิวาส 24 (เป็นเสียงหญิงสาว สำเนียงไทยไม่ชัด) มองหน้ามองหลัง ในเวลานั้นเราเป็นคิวแรก รถจอดอยู่สามคัน ไม่ยอมไปสักแห่ง คนก็เยอะขึ้น เราก็เลยเดินเข้าไปหา พอตะโกนถามให้ได้ยินว่า ไปนราธิวาส 24 ใช่ไหม ไปด้วยกันไม๊ เธอพยักหน้า หันไปที่ถนนเห็นแท็กซี่อยู่ริบๆ เลยตัดสินใจเดินไปถามเอง โดยไม่ผ่านคุณลุง (เพราะเราเป็นคิวแรก จึงไม่ผิดกติกาแต่อย่างใด) คนขับพยักหน้า เราหันไปพยักหน้า ให้ทั้งสองคน คนที่มาด้วยกันเร่งเดินมา พร้อมๆกับผู้หญิงอีกคน ที่มีถุงพะรุงพะรังระดับหนึ่ง ผู้ชายนั่งหน้า สองสาวนั่งหลัง ถามเธอว่าไปคอนโดไหน โฮ่ะ โฮ่ โฮ่ อยู่ที่เดียวกัน แค่ต่างตึก ก็เลยได้เพื่อนร่วมคอนโดเพิ่มอีกหนึ่งคน เป็นสาวเกาหลี หน้าตาน่ารัก พูดไทยไม่คล่อง อังกฤษไม่ค่อยได้

ตอนถึงก็แย่งกันจ่ายค่ารถ เธอหยิบให้ครึ่งหนึ่งของราคาบนหน้าปัด เราก็ปฎิเสธ ปัดกันไปปัดกันมา เธอบอก สตาร์บัค … จบ …