ขอให้ รัก จงเจริญ

ถ้าเช้าวันหนึ่ง กระเทยที่มีหน้าตาหล่อเหลาตื่นขึ้นมาผิดที่ผิดทาง แล้วยังจำไม่ได้อีกว่าตัวเอง เป็นใคร มาจากไหน จะดำเนินชีวิตต่อไปเช่นไร จากความสงสัยเล็กๆ กลายเป็นบทภาพยนตร์ ที่มีเสน่ห์ชวนให้ค้นหาคำตอบ และได้ผลลัพธ์ออกมาเป็น “Me, Myself ขอให้รักจงเจริญ” หนังรักโรแมนติก ภาพสวย เนื้อเรื่องดี เพลงประกอบโดน นักแสดงนำลงตัว

นี่คงไม่ใช่หนังยอดเยี่ยมแห่งปี เพราะยังมีบางส่วนขาดๆ เกินๆ แต่ขอบอกว่านี่เป็นหนังรักอีกเรื่อง ที่เราชอบมากในปีนี้ บทภาพยนตร์ดีและนักแสดงเหมาะกับบทเป็นที่สุด อนันดาเล่นได้เหลือเชื่อมากๆ

นานมากแล้วที่ไม่ได้ดื่มด่ำกับความรู้สึกเช่นนี้ หลังจากชมภาพยนตร์จบ โดยเฉพาะหนังรักโรแมนติกนี่ ยากที่จะทำออกมา ได้ถูกจริต โดยที่ไม่พยายามยัดเยียด ให้มากมาย ไม่ถึงกับต้องให้ฟูมฟาย ทุกอย่างกำลังพอดี ส่วนประกอบลงตัว ในเวลาที่พอเหมาะ

ด้วยบทของหนังแบ่งได้เป็นสองช่วง ช่วง “ไม่อยากรู้ว่าตัวเองเป็นใครไม่อยากรู้ว่าเคยรักใคร” กับช่วง “จากกันวันนี้เธอคงผิดหวังแต่ดีกว่าต้องทรมานกับสิ่งที่ฉันเป็น” การดำเนินเรื่องทั้งสองช่วงแตกต่างกันได้อย่างลงตัว ก่อนเข้าไปดูพยายามบอกตัวเองว่า อย่าตั้งความหวัง อย่าคาดหวังมากเกินไป เพราะกลัวว่าหนังจะทำออกมาได้ไม่ดี ระหว่างที่ดูๆ อยู่ก็พบว่า พล็อตเรื่องน้ำเน่านั้น เขียนบทออกมาดีมีสาระ นักแสดงไม่ได้ดูเก่งกาจมากฝีมือ แต่ทุกคนดูเป็นตัวเองจริงๆ ทำได้ไม่มากไม่น้อยเกินไป รู้ตัวอีกทีก็หลงรัก “แทน” ผู้ชายซื่อๆ ใสๆ แต่อ่อนโยน ให้อย่างแรง (มันมีจริงๆนะ ผู้ชายที่ซื่อบื้อขนาดนั้น) นี่คือหนังรัก โรแมนติก เนื้อดีเรื่องหนึ่ง หน้าตา ท่าทาง และอารมณ์ของนักแสดง ชวนให้อยากกลับไปดูอีกรอบจริงๆ

เคยคิดว่า ตัวเรานี่ช่างโชคดีเสียจริง อยากทำอะไรก็ได้ทำ อยากกินอะไรก็ได้กิน ไม่เคย “ไม่ได้” ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ แท้จริงแล้ว หาใช่ความโชคดีไม่ เพราะทุกสิ่งล้วนเป็นสิ่งที่เรา “เลือก” ทำอะไรที่ไหนเมื่อไหร่ หากที่ผ่านมาเราไม่ได้เลือก มันก็คงไม่ได้ ไม่มี ในวันนี้
ถ้าในวันนี้เราเลือกสิ่งที่ต้องการ อนาคตเราก็จะได้สิ่งนั้น เพราะ “อนาคตขึ้นอยู่กับปัจจุบันที่เราเลือก หาใช่อดีต”

แสดงนำ

บทภาพยนตร์ - คงเดช จาตุรันต์รัศมี
กำกับ - พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง

| drama romance | โมโน ฟิล์ม | ประเทศไทย | 2007 | me, myself ขอให้รักจงเจริญ

“ยังรักอยู่หรือเปล่า…?”